Begin mei kreeg ik een telefoontje van de firma Sofafilm. Diezelfde dag werd alles nog per email geregeld.
Deze firma werd door de platenmaatschappij Warner Productions aangesteld om een videoclip te maken van een nummer van Novastar: When the lights going down on.....
De regisseur had er niet beter op gevonden om de hoofdrol (een boodschapper) van een pathetische liefdesrelatie te laten spelen door een wolf. Er werd al snel ingezien dat enkel een Tsjechoslowaakse wolfhond voldeed. Hij ziet er uit als een wolf maar luistert beter. Via internet waren ze bij mij gekomen. (www.wolfdog.org) Er zijn enkele mooie foto's van Branca te zien en het mooi resultaat op de tentoonstelling in Antwerpen zal ook wel een rol gespeeld hebben.
En zo gebeurde. Op zaterdag 22 mei van 07.00 tot 22.00 en zondag 23 mei van 08.30 tot 18.00 werd er opgenomen in het Zoniënwoud, Heverlee en Sterrebeek.

Zaterdag:
Om 07.00 op locatie in het zoniënwoud. Het duurde tot 13.00 vooraleer Branca werd gefilmd. Eerst werd uitvoerig de zanger, Joost Zweegers, gefilmd langs alle mogelijke kanten terwijl hij zong.
Shot 1 voor Branca was een makkie. De zanger werd gefilmd en in de verte moest Branca blijven zitten.
Shot 2 was cruciaal en moeilijk. De zanger lag op de grond en werd met een standy cam van opzij gefilmd vanaf de voeten opschuivend naar hoofd. Branca moest met haar rug aan het hoofd zitten en als de camera tot bij haar was gekomen, moest ze op mijn bevel langzaam vertrekken en na enkele meters versnellen. In het begin vertrok ze veel te snel zodat de cameraman haar niet kon volgen. Ik ging na de derde poging op mijn hukken zitten op 10 meter van haar en ja hoor, ze kwam traagjes af en als ik mij recht zette en achteruitliep, ging zij ook lopen. Gelukt!
Shot 3 deed heel de dag verknallen. De standy cam (man met harnas en camera op knie hoogte met hoge stok met balansgewichten) moest naar haar toe komen. Simpel toch? Ja maar toen de camera draaide zag ik pas dat er in totaal 4 man meeliepen. En in plaats van achter elkaar te lopen, deden ze dat naast elkaar. Branca zag dat niet zitten en ze vluchtte weg. We hebben alles gedaan oa met puur vlees op de camera, maar niets hielp. Ik had heel de ploeg verwittigd dat dit kon gebeuren! Dit was het typische vluchtgedrag dat wolfshonden nog overhouden van hun voorouders, de wolf. Ik kan je verzekeren dat dit toch frustrerend werkt op het menselijk lichaam. Ik had gelukkig mijn fiets meegenomen en om de tijd te doden en de gemoederen te bedaren, heb ik met Branca vele kilometers afgehaspeld in het Zoniënwoud.

Om 15.30 werd er pas pauze genomen en iedereen (ook Branca) mocht mee op restaurant. Ze was al volledig uitgeteld. Ter plaatse is de bewuste cameraman (zonder harnas) zonder problemen over haar en bij haar gekomen.
Ter plaatse werd er beslist om niet het geplande Charleroi maar Heverlee als volgende locatie te gebruiken. Shot 4 was weer van dat. De standy cam moest achter de rug van de actrice mee naar Branca stappen. En jawel, ze wist het nog goed. Weg liep ze! Gelukkig kwam op tijd het honds karakter boven en kwam ze via een wandelweggetje terug naar mij. Ze wist natuurlijk dat ik puur rundsvlees bij had. Uiteindelijk met horten en stoten en met veel montage werk nadien, was de regisseur tevreden. Toen ik hem voorstelde ,om Branca onder haar buik langs achter vast te nemen, zodat de actrice een vertederende scène kon spelen, klaarde de regisseur zijn gezicht op. En effectief, de camera werd dichterbij gezet en doormiddel van voedsel had Branca veel aandacht voor de actrice en ja zelfs gaf ze haar een kusje in het gezicht. Gevolg: regisseur stond te springen van emotie dat "zijn versie" toch gelukt was. Een beetje later werden er nog enkele vrij simpele scènes van Branca in het bos gemaakt. Na een beetje fietsen met Branca zijn we in de auto gestapt en naar huis gereden. Het was al 22.30u. Moe en toch voldaan zijn we beiden gaan slapen om fris en monter de zondag aan te vangen.

Zondag:
Om 08.30u stonden we terug in het Zoniënwoud. Vandaag werden enkel opnames gemaakt van Branca. Gelukkig waren ze maar met zijn vieren, en dat in tegenstelling tot gisteren met 25 man op de set. De eerste locatie waren grote omvergevallen bomen. Terwijl ze de camera aan het installeren waren sprong Branca zonder problemen op de bomen en wandelde ze helemaal af. Op het moment dat de camera liep vertikte ze het. Met stukjes hebben we het toch klaar gekregen. De tweede locatie in het bos op een vrij open plaats moest Branca van punt A tot punt Z in snelle galop afleggen. Er bood zich een vrijwilliger aan om Branca vast te houden. Grote vergissing. Deze persoon wou absoluut zijn schrik voor honden overwinnen. Branca voelde dat en ze wou vluchten maar deze persoon trok nog eens aan de leiding en ja hoor..... HAP in zijn hand. Gelukkig gaf ze maar een verwittiging en kwam de man er met de schrik vanaf. Ik kreeg er toen echt genoeg van en stuurde deze persoon resoluut van de set weg. Ik liet toen Branca in de blijfhouding en als ik 10 meter van haar verwijder was zette ik het op een spurtje. Branca vloog naar mij toe tot punt Z. De regisseur stak zijn duim omhoog. Ik had ondertussen ondervonden dat ze veel rustiger was als ik Branca bij het beginpunt vasthield en iemand anders ze lokte met een diepvrieszakje vol met puur rundsvlees. Een volgende shot was een makkie. Ze moest een heel brede brandweg in het bos dwarsen. Steeds gebruikte ik dezelfde techniek. Ik, ze vasthouden en iemand anders ze lokken met vlees. Het grappige was dat éénmaal een stukje gekregen, ze automatisch terug naar het beginpunt liep omdat ze haar roedelleider, ik dus, terug wou hebben. Steeds beloonde ik ze met een stukje vlees. De opnames gingen steeds vlotter en vlotter. Enerzijds omdat de drie overgebleven personen aanvaard werden door Branca en anderzijds omdat ik er moreel meer en meer bij betrokken geraakte. Ik wees toen de regisseur op een heel mooie locatie. Temidden dennenbomen was er een dalletje met vijver en eendjes. OK perfect zei hij. Maar dan komt het artistieke van de regisseur naar boven. Branca moest naar links lopen, een bocht naar rechts, naast het water en traag vertrekken en snel aankomen........ En ik deed eventjes de af te leggen weg met haar aan de leiband... ze wou altijd in het water. Toen de camera klaar was heb ik met een bang hartje Branca van achter een dennenboom in het dalletje losgelaten en..... waarempel ze liep PERFECT naar de camera zoals men het wou. Na het stukje vlees liep ze weer terug naar mij en dit terwijl de camera nog liep. Zodoende had hij voor de montage achteraf 2 mogelijkheden: weg en terug. De regisseur was supertevreden. Toen we onze blijdschap stonden te uiten had de cameraman Branca in het oog en spontaan liet hij de camera draaien in close-up van haar kop. Op dat moment sprak haar blik boekdelen. Het was de blik in haar ogen die de regisseur de dag ervoor wou hebben maar niet kon filmen vanwege die standy cam. De regisseur sprong 2 meter hoog van blijdschap.

Nu gingen we iets eten (13.00u). Toen is de zanger Joost Zweegers van Novastar ons support komen geven. Hij wou natuurlijk weten of alles gelukt was. Voor hem is deze videoclip van enorm belang. In de muziek wereld is het tegenwoordig knokken geblazen.
De nieuwe locatie voor na de middag was Sterrebeek. Niet ver van de Hippodrome.

In totaal heb ik ongeveer 2 kilo puur rundsvlees en 300 gram koekjes verbruikt aan Branca. Ze is niet bijgekomen want ik had haar die twee dagen 's morgens geen eten gegeven.

Ik was blij dat het er op zat. Toch heb ik een ervaring opgedaan die ik nooit meer zal vergeten. Het is enkel door de goede verstandhouding tussen Branca en mezelf dat het gelukt is. In principe is een Tsjechoslowaakse wolfshond niet geschikt om dit soort werk te doen. Alles is bovendien in een bos opgenomen, waar zonder enig probleem het jachtinstinct naar boven kan komen. Branca had voor de opname nog nooit los in een bos of veld gelopen!

De videoclipvan Novastar zal vanaf half juni op TMF,MTV,... worden uitgezonden.

Het waren echt twee dagen om WAUW van te zeggen.

Patrick en Branca